humor van God

e taart is gearriveerd. De slingers wapperen in de wind. Deze maand wordt  god-blog één jaar. Het is natuurlijk onmogelijk om de beste stukjes te selecteren. Toch kan ik het niet laten er een paar op mijn blog te zetten.

Eerst een reactie van een blogger op één van mijn stukjes, die zijn nickname eer aan doet. In één woord kort en krachtig, wat is dat een prachtige reactie.

—————————————————————————————————–

denker Says:
november 8th, 2009 at 9:00 pm e

tjah..

Nu een publicatie van één van onze jongste bloggers die me nog steeds vrolijk maakt.

Wat een link, wat een boodschap in de muziek.

———————————————————————————————–

Berichtje van Robert 17/4/10

Deze blog gaat daar níet over. Het gaat over gratis knuffels, ookwel: free hugs genoemd. Nee, het is niet gay. Nah, je mag het gay vinden maar ik vind het juist totaal niet-gay!

Ik vind free hugs een uiting van de liefde van Jezus naar andere mensen. Stel je voor, je voelt je heel down… je denkt dat niemand naar je om kijkt. En ineens staat er iemand met een bord: FREE HUGS! En je knuffelt hem gelijk. Je voelt ineens weer een knuffel! Je voelt dat er iemand voor je is! Géweldig toch!

Met een knuffel kan je mensen blij maken. En wat zou Jezus graag willen: Dat we mensen bij maken! Of niet dan?

Hier een filmpje van de actie. Doe mee, en knuffel ook!
(wil iemand zeggen hoe ik youtube filmpje toevoeg aan me blog? :$)

http://www.youtube.com/watch?v=vr3x_RRJdd4

Een paar reactie’s op een stukje van Observer. Hij was blijkbaar even afwezig.  Wat er dan gebeurd……………….

—————————————————————————————————–

1. Nog even een nadenkertje…
   Wellicht is er in de beeldspraak die nu ontstaan is over de gatenkaas, wel een ‘oplossing’ denkbaar…
   Misschien moeten we “smeerkaas” nastreven… Daar vallen géén gaten in! 

   sjongster — mei 14, 2010 @ 6:25 pm

2. Of wat te denken van ’schimmelkaas’ (omdat we het Woord krachteloos hebben gemaakt met onze tradities?)

   goeiegenade — mei 14, 2010 @ 6:33 pm

3. Dames, dames, hier kan ik niet tegenop.

   Zelfs Observer lijkt sprakeloos te zijn, of is hij naar de kaasboer om inspiratie op te doen?

   Meer HUMOR op God-blog! Als het maar lekker pittig is.

   Een lachende Adriaan.

   adriaan — mei 14, 2010 @ 6:58 pm

4. Los van de kaasgrapjes, ik vind het wel goed dat het punt gemaakt wordt dat natuurlijk iedereen vanalles kan roepen over wat het Christelijk geloof is of wat de Bijbel leert. Heel veel niet-gelovigen weten echt heel weinig van het geloof af, en die kunnen dat dan helemaal verkeerd beoordelen op grond van claims die heel veel Christenen zouden afwijzen. Dan is het wel fijn als je kan zeggen, nou, Pietje de Preker zegt wel dat je zijn theologische constructies moet geloven en anders naar de hel gaat / God beledigt / …, maar kijk es, heel veel Christenen vinden dat grote onzin. En als het een kerkelijke traditie of theologische consensus is dan is dat “heel veel Christenen” gelijk onderbouwd.

   Dan nog moet je als Christen natuurlijk checken of wat Pietje zegt misschien toch hout snijdt. Wie weet! Daar ga je dan mee aan de slag door te kijken of het allemaal wel steekhoudend is. Maar het is ook in die context handig als je het in ieder geval kan afzetten tegen wat theologen en kerken zeggen; misschien maken die wel een punt waar je zelf niet aan gedacht had, of ze geven een beter alternatief, enz.

   waterless — mei 14, 2010 @ 8:56 pm

5. “Mannen broeders!” zo begon Paulus vaak zijn betoog, als hij de gemeente wakker wilde schudden en daarom nú ook: ‘MANNEN BROEDERS ÉN ZUSTERS IN DE HEER’(ik moet immers proberen om wel wat origineel te blijven).
   Ná een gezegende werkdag voor de HEER moe maar wél voldaan thuisgekomen méteen de PC aangezet, en wát zien ik ?
   Kaasbeluste Bloggers die ik niet eens enkele uurtjes vrij kan laten…Waar te beginnen moet GOD ooit gedacht hebben toen hij de verboden vruchtboom het leven liet zien, ‘Met nét zo’n soortgelijk dilemma zit ik nu ook: Waar te beginnen?
   Oftewel welke vruchtbomen op deze God-Blog het éérst behandelen…

   Want jullie hebben wel allemaal een PUNT over die gatenkaas geen misverstand hierover 
   Maar…. daar waar gaten zitten… dáár kun je van alles instoppen wat niet de bedoeling is, een klein voorbeeldje:

   We stoppen voor één week ATLANTIS – DENKER – GOEIEGENADE – ADRIAAN – SJONGSTER – WATERLESS en lest best OBSERVER in een lekkere Hollandse gatenkaas en ‘wat denk je wat het gevolg hiervan is’…. ?Ze zullen hun meningen dan écht niet hebben bijgesteld ná die week, maar… ze RUIKEN WEL ALLEMAAL NAAR… GATENKAAS !!!
   ZOU… dát misschien de bedoeling van God zijn geweest dat wij… meer naar GOD gaan ruiken ?

   EEN ZEER VOLDANE ÉN DOLGELUKKIGE OBSERVER,

   

Op Uw verzoek ben ik bijna 20 jaar geleden overstapt van het besturingsprogramma “ongelovig” naar “gelovig”, toen merkte ik dat de applicatie “gevoeligheid” (1.5) zich op waardeerde naar (2.1). Tevens ging het programma “carrière maken” zich vertragen tot het punt dat het zichzelf heeft gewist. Het zondagse programma “uitslapen” (4.1) werd vervangen door “kerkgang” (1.0). Door dit laatste programma “kerkgang” lopen sub programma’s als “anti spam werelds denken” (1.0) en een “bid programma” (1.2) automatisch mee en installeerde er tevens een “wereld schouw programma”. Deze onderdelen hebben zich door de tijd steeds verder geüpdatet. Hierdoor werd het centrale programma “ik” (9.2) automatisch vervangen door het programma “wij” (7.0). Het oude “tevredenheidsprogramma” heeft zich explosief geüpdatet en wel van versie (1,2) naar (8,2). Het “toeval” programma (5.7) liep totaal vast. Ik heb dat moeten vervangen door het programma “hand van God” (1.0). Na dit geïnstalleerd te hebben, liep het besturingsprogramma “gelovig” een stuk beter.

Wat me wel opviel, dat er automatisch een onderdeel bij het nieuwe besturingsprogramma “gelovig” geïnstalleerd werd met de naam “twijfel”. Even twijfelde ik aan het nut daarvan, maar begreep later dat juist de twijfel hier vandaan kwam. Door dit onderdeel blijf ik alert.

Het programma “oude vrienden” (7.3), wat onder het oude besturingssysteem goed functioneerde, had steeds meer onderhoud nodig en heb ik moeten vervangen door programma “nieuwe vrienden” (1.0). Het programma “logisch denken” (4.5) wordt steeds minder gebruikt, terwijl programma “instinctief denken” zich op waardeerde van (1.0) naar (2.4). Als U nog meer nieuwe programma onderdelen heeft, die passen in het besturingsprogramma “gelovig” dan hou ik me aanbevolen.

Beste Helpdesk

Nu wacht ik nog op de grote update “hemelen” (7,7). De laatste. Maar ik heb geen haast, doe dus rustig aan. In de tussentijd probeer ik de programma onderdelen, die het beste lopen onder het nieuwe besturingsprogramma, verder te updaten. Ik wil U langs deze weg bedanken voor de vele mogelijkheden die U mij heeft gegeven, om steeds iets verder groeien tot een volwaardig mens.

Met de vriendelijke groeten van uw schepsel.

iets vermoedend kwamen we in Albanië terecht. En wij maar denken dat we op de Veluwe rond reden. Het navigatie systeem was de weg helemaal kwijt. Onze gehuurde simpele stacaravan stond op een plek die volgens onze kwek-kwek niet bestond. Tenminste niet in Nederland. De normaal spraakzame damesstem op onze padvinders apparaat was met stomheid geslagen. Niet alleen had dit moderne snufje problemen, maar ook onze mobiel had geen bereik meer. We hebben een ouderwetse methode moeten gebruiken om onze bestemming te vinden. Het is misschien tegenwoordig niet meer zo bekend, maar door vragen aan voorbijgangers kregen we uiteindelijk onze caravan inzicht.

De volgende dag werd het eerste vriendinnetje langs gebracht. Ook voor hun navigatie systeem hadden wij vakantie in de middle of noware. Toch heeft haar vader ons gevonden, terwijl wij hen tegemoet liepen. Onze dochter van negen is enigst kind, dus een vriendinnetje is meer dan welkom. Fr. logeerde bij ons voor het eerst en bleek een heel gezellige tante te zijn. Nooit had ik eerder twee kinderen zo luidruchtig horen giechelen. Op een avond hebben Fr. en ik een poging gedaan om mijn vrouw te verslaan met rummikub. Mijn vrouw speelde samen met onze dochter. Dit meisje van tien jaar bleek veel talent te hebben voor dit spel. Mijn normaal onverslaanbare vrouw had het heel moeilijk. Als we de zwarte elf hadden kunnen vinden, zou mijn vrouw eindelijk het onderspit hebben gedolven. Helaas bleef deze steen onvindbaar en moesten we toch de zegen aan mijn vrouw en dochter geven. Maar Fr. en ik hebben gezworen; we nemen wraak en zullen dan van het begin af opzoek gaan naar de zwarte elf. We zullen winnen!

Een paar dagen later werd Fr. weer opgehaald en werd met heel veel moeite het volgende vriendinnetje gebracht. Ook hun papieren navigatie systeem raakte het spoor bijster. Ta. had al eerder gelogeerd bij ons. We gingen met zijn vieren naar Schateiland. Dit is een waterspeeltuin in Zeumeren, dicht bij Voorthuizen. Hier kon je waterfietsen, kanoën en een schat zoeken met de piraten kapitein. Daar hebben de kinderen terwijl we waterfietsten, midden op het meer, toegezongen voor mijn verjaardag. Hun “lang zal hij leven” galmde over het water. Trots zat ik voorop de waterfiets, waar ik de verbaasde blikken van toekijkende mensen trotseerde.

Een aantal dagen later werd zij omgewisseld voor vriendje Ru. Dit is een heel bijzondere jongen. Onze dochter vind alle jongetjes saai, behalve hem. Hij moet dus wel iets heel speciaals hebben. Ikzelf vind het ook fijn als hij komt, want als man met drie dames heb je natuurlijk niet veel te vertellen. Hij brengt wat evenwicht in de groep. We hebben toen een forellenkwekerij bezocht. Hier kon men proberen met blote handen de vissen te vangen. Ook was er een flinke speeltuin aanwezig, inclusief kano’s. Deze hadden de neiging om net op het verkeerde moment weg te varen. Dit had tot gevolg dat onze dochter kopje onderging. Dit was een prachtige kans voor Ru. om te bewijzen dat hij anders is dan andere jongetjes. Hij greep de kans met beide handen aan en heeft onze harten nog meer gestolen en onze dochter weer op het droge geholpen. Echt een redder in nood.

Weer een aantal dagen later werd Ru. omgeruild voor het laatste meisje Tb. Tb. kan net als Fr en Ta. geweldig waveboarden. Op het fietspad vlakbij de caravan bleken zij en mijn dochter ware kunstenaars.

Met Tb. hebben we een ezelachtige dag beleefd. Op de ezelfokkerij kon men een ezel met of zonder huifkar huren om een tocht te houden. Helaas waren alle ezels al besproken. We waren te laat. Over ezels gesproken. Wel konden we een twee persoonsskelter huren voor de kinderen, waarmee we een twee uur durende tocht hielden. Sinds ik het verhaal over de ezel van Bileam heb gelezen in de Bijbel, heb ik een zwak voor deze beesten gekregen. Een dier dat God beter begrijpt, dan een geleerde man. Dan ben ik nog liever een ezel.

Op één van de laatste vakantiedagen heb ik eindelijk een lang gezochte boek gevonden. Het was een heugelijke dag. Het boek heeft als titel “Vrouwen in de tijd van de Bijbel”. Het boek bleek in Nijkerk te liggen in de winkel van het Israël productencentrum. In dit boek kan ik feilloos aantonen dat in Gods ogen de vrouw net zo waardevol is als de man. Degene die nu nog, in mijn bijzijn, de Bijbel misbruikt om de vrouw te onderdrukken, zij gewaarschuwd!

Tevens hadden ze daar ook een uitgebreide tentoonstelling over Israël. We werden daar met koffie en koek ontvangen en de kinderen kregen een speurtocht, waar ze meer dan een half uur mee zoet waren. Na het inleveren van de oplossing kregen ze en pen met verlichting. We waren zeer onder de indruk.

Ik wil hierbij alle ouders bedanken die hun kinderen, in vertrouwen, aan ons uitgeleend hebben. Zij hebben onze vakantie tot een heerlijke tijd omgetoverd. Tevens wil ik hun moed in de openbaarheid brengen, om hun kinderen helemaal naar Albanië te brengen. Tenminste volgens ons navigatie systeem. Ik vermoed dat alle chauffeurs doorgestudeerden padvinders zijn.

e volgende dag gingen we in het centrum van Londen shoppen. Nadat we moe waren geworden, zijn we naar het Leger des Heils Regent Hal gegaan. Mijn vrouw had gehoord dat ze daar een mini restaurant hadden. Dit bleek verbonden met de gemeente, dat daar gevestigd was.

‘Een rustpunt in een heel drukke stad’ stond op het menu kaart te lezen. En inderdaad; het was een verademing. Deze eerste keer nam ik, je moet zoiets nu eenmaal langzaam opbouwen, een kopje koffie met een simpel gebakje. ‘Een kleine of een grote koffie’: werd in het Engels aan mij gevraagd door de dienstdoende mevrouw. Een kleine natuurlijk want zoals gezegd wilde ik het rustig opbouwen. Nu zijn ze bij Het Leger des Heils nog wel eens extreem. Zo ken ik een officieren echtpaar die serveren koffie in soepkommen. Of het Engelse Leger des Heils dat van hen hebben afgekeken of andersom weet ik niet, maar een soepkom was het. Bij één van mijn latere bezoekjes zag ik iemand met een emmer sjouwen. Toen dacht ik eerst nog dat het de schoonmaker was, maar nu ik er zo over nadenk kan het eigenlijk wel eens een grote kop koffie zijn geweest.

Later in de middag zijn we er nog een keer terug geweest om er wat te eten. Soep met brood was in de aanbieding volgens de reclame bord. Mijn echtgenoot wilde liever een warme tosti ham/kaas, maar dan zonder ham. Nou dat was geen probleem, maar toen ik vroeg om soep met brood snapte de dienstdoende juffrouw er niets van. Ook toen we wezen naar het schreeuwende reclame bord, bleef ze water zien branden. Gelukkig was haar collega in de buurt en heeft mijn vlamgevoelige steenkolen Engels vertaald in een verstaanbare taal. Eerlijk gezegd klonk het precies hetzelfde in mijn oren. Ik denk eerder dat mijn ongebreidelde baardgroei debet was aan het misverstand. Dat kan best afleiden hoor. Ik had geen scheerapparaat mee genomen uit gewichtsbesparing. En niet zonder reden. Kon ik de koffer op de heenweg al bijna niet tillen, op de terugweg was hij nog drie kilo zwaarder. Deze had ik nooit meer uit de WC van de hotelkamer gekregen.

Maar goed ik dus eindelijk mijn soep met brood. Alsof we een nieuw geschapen diersoort zagen. We keken, we proefden, we roken maar we konden echt de soep niet thuisbrengen. Nu hadden we eerlijk gezegd ook niet de minste neiging om deze gruizige soep mee naar huis te nemen. Het leek nog het meest op een lichtbruine baksteen die in water is opgelost, maar het er zelf nog niet helemaal mee eens is. Dit was zo’n soep die maar niet kon beslissen of je het moest eten of drinken. Het bestek gaf ook al geen uitkomst want die moest je zelf erbij pakken. Een ding was zeker; het was een stevige soep en mocht je vannacht als dakloze buiten willen slapen, honger zal je in ieder geval niet hebben. Het lag bij mij als verse cement. Toen ik het op had verspreidde zich een heerlijk voldaan gevoel over mijn lichaam, dat zo vast stond als een huis. Eerst was de soep een steen des aanstoots en daarna een hoeksteen tegen mijn honger.

Aanstoots , hoeksteen? Waar heb ik dat gelezen in de Bijbel. Hadden ze dat ook niet gezegd over de Here Jezus?

a de bus, trein, nog een trein, vliegtuig, een ondergrondse en nog een ondergrondse kwamen we na een kleine loop zoektocht bij het hotel in Londen.

Het hoge gebouw probeerde een statige indruk te maken. Het ademde een sfeer van voorbije glorie jaren. De onvermijdelijke trappen naar de voordeur konden niet verbergen, dat er vele mensen voor ons waren gegaan.

We hadden zo de sleutel te pakken bij de receptie. Natuurlijk was de lift nog niet uitgevonden in de tijd dat dit gebouw gemaakt was. Vier trappen later, terwijl mijn arm een centimeter was uitgerekt door de lood zware koffer, vonden we de deur. De sleutel draaide tegengesteld als we hier doorgaans gewend zijn. Mijn vrouw had makkelijk de ondergrondse, nog een ondergrondse, het vliegtuig, een bus en nog een bus terug kunnen nemen voordat ik er achter hoe de deur open moest. In plaats daarvan had ze gekozen om uit te rusten op de trap. Na het openen werd een klein halletje zichtbaar. Wat een service een dubbele kamerdeur! Wat zouden we hier rustig kunnen slapen. Toen ik me met koffer en al door de tweede deur gewurmd had belande ik opeens in de toiletpot. De koffer en ik konden er nog niet eens met zijn tweeën in, zo klein was het.

Eerlijk gezegd had ik het al vreemd gevonden dat in het halletje twee bedden stonden. Maar ja, ik dacht nog een reserve bed is nooit weg. Daar kwam ik weer los van het toilet bril en strompelde het halletje weer in, dat onze kamer bleek te zijn. Mijn echtgenote was enthousiast en druk bezig het geheel, noem het eigenlijk maar een te groot uitgevallen trappenkast te inspecteren. Zij was eerder in Engeland geweest en gewend aan die kabouterkamertjes. Haar goede humeur werd opslag een stuk minder toen ze ontdekte dat de twee losstaande bedden met geen mogelijkheid tegen elkaar geschoven konden worden. Schijnbaar was dit tijdens haar vorige bezoekjes nooit nodig geweest. Even stribbelde ze nog tegen, maar legde zich er toch maar letterlijk bij neer, op één van de eenpersoons bedden. Hoe ikzelf het halletje ook bekeek het bleef het formaat van een tent houden, die een caravan probeert na te doen.

‘Maar ach, een week moet toch wel te doen zijn’: dacht ik dapper.